261-275 Squat

นักบินอวกาศทำ Squat ในอวกาศได้อย่างไร

บนโลก squat คือการต่อสู้กับแรงโน้มถ่วง เอาแรงโน้มถ่วงออกไป แล้วท่านี้ อย่างน้อยแบบที่เรารู้จัก ก็ใช้ไม่ได้ ไม่มีอะไรให้ยก และน้ำหนักตัวของคุณก็ลอย นั่นเป็นปัญหาจริงในวงโคจร เพราะร่างกายมนุษย์ถูกสร้างมาให้รับแรงดึงลงที่คงที่ และหากไม่มีมัน กล้ามเนื้อและกระดูกที่ไม่ได้รับน้ำหนักอย่างสม่ำเสมอก็มักอ่อนแอลงตลอดภารกิจที่ยาวนาน ดังนั้นคำถามที่น่าสนใจไม่ใช่ว่านักบินอวกาศควรฝึกหรือไม่ แต่เป็นว่าคุณจะทำ squat ได้อย่างไรเมื่อทุกอย่างไร้น้ำหนัก

คำตอบคือพกแรงต้านไปด้วย สถานีอวกาศนานาชาติมีเครื่องที่เรียกว่า Advanced Resistive Exercise Device หรือ ARED ซึ่งใช้กระบอกสุญญากาศสร้างแรงต้านที่ปรับได้ เพื่อแทนน้ำหนักที่บาร์เบลจะให้บนพื้นโลก เมื่อรัดตัวเข้ากับมัน นักบินอวกาศสามารถทำ squat และท่ายกอื่น ๆ ต้านแรงที่ปรับเพิ่มหรือลดได้ ทำให้ขา สะโพก และลำตัวมีอะไรจริง ๆ ให้ต้านในสภาพแวดล้อมที่มิฉะนั้นก็ไม่มีอะไรให้เลย

เพราะการตั้งค่าต่างจากโรงยิมมาก การฝึกจึงเริ่มนานก่อนการปล่อยจรวด นักบินอวกาศซ้อมกิจวัตรที่ปรับแล้วเหล่านี้บนโลกเพื่อให้การใช้อุปกรณ์และการเข้าท่าที่ถูกต้องกลายเป็นเรื่องเคยชินเมื่อถึงเวลาที่พวกเขาอยู่ในวงโคจร เมื่อไปถึงที่นั่น การออกกำลังแบบมีแรงต้านกลายเป็นส่วนที่จัดตารางไว้แทบทุกวันของวัน แทนที่จะเป็นของเสริมที่เลือกได้ มันถูกถือเป็นการบำรุงรักษาร่างกายที่จำเป็นตลอดหลายสัปดาห์และหลายเดือนในสภาวะไร้น้ำหนัก

squat ได้ที่ในตารางนั้นด้วยเหตุผลเดียวกับที่มันเป็นหลักของโปรแกรมบนโลก คือท่าเดียวลงน้ำหนักให้ร่างกายจำนวนมากพร้อมกัน และมันเจาะจงกล้ามเนื้อมัดใหญ่ของร่างกายส่วนล่างที่สภาพแวดล้อมไร้น้ำหนักปล่อยให้ถูกใช้งานน้อยพอดี ประสิทธิภาพนั้นยิ่งสำคัญเมื่อเวลาฝึกและอุปกรณ์ถูกจำกัดอย่างเข้มงวด

สิ่งที่จะมาต่อไปน่าจะซับซ้อนยิ่งขึ้น เมื่อหน่วยงานต่าง ๆ วางแผนภารกิจที่ยาวขึ้นและคิดอย่างจริงจังเรื่องการเดินทางไกลออกไปเกินวงโคจรต่ำ การรักษาลูกเรือให้มีสมรรถภาพทางกายก็ยิ่งสำคัญ และเครื่องมือก็ยังพัฒนาอยู่ ทั้งฮาร์ดแวร์แรงต้านที่เล็กและฉลาดขึ้น และแนวคิดอย่างการจับคู่การฝึกกับสภาพแวดล้อมเสมือนเพื่อให้การฝึกยาว ๆ ทนได้มากขึ้น squat อันต่ำต้อยนี้ กลับกลายเป็นว่ากำลังตามเราออกไปนอกโลก