261-275 Squat

Hoe astronauten squatten in de ruimte

Op aarde is een squat een gevecht tegen de zwaartekracht. Neem de zwaartekracht weg en de oefening, althans de versie die wij kennen, werkt niet meer — er is niets om te tillen, en je eigen lichaamsgewicht zweeft. Dat is een echt probleem in een baan om de aarde, want het menselijk lichaam is gebouwd voor een constante neerwaartse trek, en zonder die trek verzwakken spieren en botten die niet regelmatig worden belast doorgaans over een lange missie. De interessante vraag is dus niet óf astronauten moeten trainen, maar hoe je überhaupt squat wanneer niets iets weegt.

Het antwoord is om de weerstand mee te nemen. Het internationale ruimtestation heeft een machine aan boord genaamd de Advanced Resistive Exercise Device, of ARED, die vacuümcilinders gebruikt om verstelbare weerstand te creëren die de belasting vervangt die een halter op de grond zou bieden. Vastgegespt erin kan een astronaut squats en andere lifts uitvoeren tegen een kracht die ze omhoog of omlaag kunnen bijstellen, wat de benen, heupen en romp iets echts geeft om tegenin te werken in een omgeving die verder niets biedt.

Omdat de opstelling zo anders is dan een sportschool, begint de training lang voor de lancering. Astronauten oefenen deze aangepaste routines op aarde zodat het gebruik van de apparatuur en het aannemen van de juiste posities een tweede natuur zijn tegen de tijd dat ze in een baan om de aarde zijn. Eenmaal daar wordt weerstandsoefening een gepland, bijna dagelijks onderdeel van de dag in plaats van een optioneel extraatje — het wordt behandeld als essentieel onderhoud voor het lichaam gedurende weken en maanden in microzwaartekracht.

Squats verdienen hun plek in dat schema om dezelfde reden dat ze op aarde programma's verankeren: één beweging belast een groot deel van het lichaam tegelijk, en hij richt zich precies op de grote onderlichaamsspieren die een gewichtloze omgeving onderbenut laat. Die efficiëntie telt nog zwaarder wanneer trainingstijd en apparatuur strak gerantsoeneerd zijn.

Wat hierna komt, wordt waarschijnlijk geavanceerder. Naarmate ruimtevaartorganisaties langere missies plannen en serieus nadenken over reizen voorbij de lage baan om de aarde, wordt het fysiek capabel houden van bemanningen nog belangrijker, en de hulpmiddelen blijven evolueren — kleinere en slimmere weerstandsapparatuur, en ideeën zoals het combineren van training met virtuele omgevingen om lange sessies draaglijker te maken. De bescheiden squat, zo blijkt, volgt ons de planeet af.