81-100 Squat

Squats op het witte doek

Films zijn dol op een trainingsmontage, en de squat is stilletjes onderdeel geworden van de visuele steno voor inspanning. Wanneer een filmmaker een personage moet tonen dat naar een doel toe zwoegt, haalt een of andere variant van onderlichaamsmarteling meestal de montage. De squat, of een oefening die duidelijk op hetzelfde patroon is gebouwd, werkt als een soort filmisch symbool: kracht die verdiend is, niet gegeven.

Het sjabloon is Rocky (1976). De trainingssequentie van Sylvester Stallone is een van de meest geïmiteerde in de filmgeschiedenis, en hoewel hij niet blijft hangen bij een halter-squat, gaat de hele montage over het op de harde manier opbouwen van onderlichaamskracht en uithoudingsvermogen. Het idee dat hij verkoopt, dat transformatie voortkomt uit repetitief, weinig glamoureus werk, is hetzelfde idee dat een squat vertegenwoordigt. G.I. Jane (1997) liet Demi Moore een slopende trainingsboog doorstaan als de eerste vrouw die een gefictionaliseerde Navy SEAL-opleiding probeert, waarbij afmattende fysieke oefeningen worden gebruikt om er goed in te hameren hoe genadeloos het programma is.

Militaire films leunen op hetzelfde beeldmateriaal. Stanley Kubricks Full Metal Jacket (1987) toont de harde conditionering van het Marine Corps-boot camp, waar meedogenloze fysieke training deel uitmaakt van het afbreken en weer opbouwen van rekruten. An Officer and a Gentleman (1982) laat zijn kandidaat-vliegofficieren van de marine veeleisende oefeningen doorstaan die onderlichaamskracht onderdeel van het verhaal maken.

Dan zijn er de films die zijn opgebouwd rond echte lichamen die echt werk verrichten. Pumping Iron (1977) is de klassieker, een documentaire die het publiek meenam in de wereld van het professionele bodybuilding met Arnold Schwarzenegger en Lou Ferrigno, en squats verschijnen precies als wat ze in die wereld zijn: een fundamentele lift. Boksdrama's houden de traditie levend. In The Fighter (2010) wordt Christian Bales personage Dicky Eklund getoond in training die squatwerk bevat, en Million Dollar Baby (2004) volgt Hilary Swanks personage door de strenge conditionering van het leren vechten. Southpaw (2015) doet hetzelfde met Jake Gyllenhaal, met sportschoolscènes om een bokser te tonen die zichzelf weer opbouwt.

De rode draad door al deze films is eenvoudig. Squats en hun verwanten fotograferen goed als worsteling, dus regisseurs grijpen ernaar wanneer een personage iets moet bewijzen. Van Rocky's trappen tot de beendag van een bokser decennia later, de bescheiden squat blijft bijrollen bemachtigen in verhalen over doorzettingsvermogen, want op het scherm zoals in het leven leest hij meteen als werk dat wordt verricht.