1-20 Squat

ประวัติศาสตร์ย่อ ๆ ของ Squat

ก่อนที่มันจะเป็นท่าออกกำลัง squat ก็เป็นเพียงวิธีที่คนเรานั่ง ตลอดประวัติศาสตร์มนุษย์ส่วนใหญ่ และยังคงเป็นเช่นนั้นในหลายส่วนของโลกทุกวันนี้ การย่อตัวลงเป็น squat ลึก ๆ คือวิธีธรรมชาติในการพัก กิน รอ ทำอาหารบนกองไฟ หรือทำงานที่ระดับพื้น เก้าอี้เป็นความหรูหราที่เพิ่งมีไม่นาน ท่าที่เราจัดไว้ในการออกกำลังทุกวันนี้แท้จริงแล้วคือการกลับไปสู่ท่าที่ร่างกายของเราถูกสร้างมาให้ใช้ตั้งแต่ต้น

ชาวกรีกโบราณที่ถือว่าการฝึกร่างกายเป็นศาสตร์ที่จริงจัง ได้นำรูปแบบการ squat เข้ามาในการเตรียมนักกีฬาและทหาร และคุณเห็นผลลัพธ์ได้จากเรือนร่างที่สมส่วนและกำยำที่ประติมากรของพวกเขาแกะสลักไว้ ตลอดยุคกลาง การฝึกความแข็งแรงยังผูกกับสิ่งที่ใช้งานได้จริง อัศวินและทหารราบต้องการขาที่แบกเกราะได้ เดินทัพได้หลายวัน และยืนหยัดมั่นคงในการต่อสู้ ไม่มีใครเรียกมันว่า squat แต่รูปแบบนั้นก็อยู่ตรงนั้น

การเปลี่ยนมาสู่การ squat ในฐานะการออกกำลังอย่างตั้งใจมาทีหลัง และสอดคล้องกับการที่งานเปลี่ยนไป เมื่อเมืองอุตสาหกรรมดึงผู้คนเข้าสู่งานที่นั่งอยู่กับที่ การ squat ตามธรรมชาติที่เคยเติมเต็มวันธรรมดา ๆ ก็แทบจะหายไป บุคคลในวงการฟิตเนสยุคแรกและเหล่าคนแข็งแรงเริ่มนำมันกลับมาใส่อย่างตั้งใจ และเมื่อบาร์เบลกลายเป็นอุปกรณ์มาตรฐานในโรงยิม squat rack ก็มีที่ประจำบนพื้น

ศตวรรษที่ยี่สิบทำให้มันกลายเป็นสัญลักษณ์ วัฒนธรรมเพาะกายและต่อมาการเติบโตของ powerlifting ผลักดันให้ barbell squat ขึ้นมาอยู่แถวหน้า ในการแข่งยกน้ำหนัก มันกลายเป็นหนึ่งในสามท่าที่แข่งขันกันร่วมกับ bench press และ deadlift รูปแบบใหม่ ๆ ก็แพร่หลายด้วย รวมถึงแบบขาเดียวที่เพิ่มความต้องการด้านการทรงตัวและความมั่นคงซึ่ง squat สองขาแบบคลาสสิกไม่มี

สิ่งที่น่าสนใจเกี่ยวกับมุมมองสมัยใหม่คือมันวนกลับมาที่จุดเริ่มต้น ปัจจุบันโค้ชพูดถึง squat ในฐานะแค่ท่าสร้างขาน้อยลง และพูดถึงความคล่องตัว ท่าทาง และการเคลื่อนไหวที่ดีมากขึ้น ซึ่งใกล้เคียงกับสิ่งที่ท่านี้เป็นมาตลอดก่อนที่เราจะนั่งจนมันหายไปจากชีวิตประจำวัน เครื่องมือใหม่ ๆ ตั้งแต่การดูวิดีโอย้อนหลังไปจนถึงการโค้ชผ่านแอป ส่วนใหญ่ก็รับใช้เป้าหมายเดิม ๆ คือช่วยให้คนทำ squat ได้อย่างควบคุมได้ สำหรับท่าที่เรียบง่ายเพียงนี้ มันมีอายุยืนยาวและดื้อรั้น และไม่มีทีท่าว่าจะหายไปไหน